واحه ای در تاریکی

ماه هاست که در سکوتی به سنگینی ابدیت رام بهادور بومجان در حفره ی درخت کهنسال رویای بودا را در دل می رویاند. نمی خورد. نمی آشامد. نمی جنبد. با این حال نیروانا را از او می دزدند زائرانی که تشنه ی قطره ای نور اند. نوشته ی فاطمه کمپانی. یازدهم اردیبهشت 95. برای پسر پانزده ساله ای که شاید بودا باشد....

ادامه مطلب