رام بهادور بومجان

ماه هاست که در سکوتی به سنگینی ابدیت

رام بهادور بومجان

در حفره ی درخت کهنسال

رویای بودا را در دل می رویاند.

نمی خورد.

نمی آشامد.

نمی جنبد.

با این حال نیروانا را از او می دزدند

زائرانی که تشنه ی قطره ای نور اند.

نوشته ی فاطمه کمپانی. یازدهم اردیبهشت 95. برای پسر پانزده ساله ای که شاید بودا باشد.